“Hayatım boyunca kaybetmeye dayanamayacağım bir şeye sahip olmak isterdim, ama artık çok geç” demişti zamanında ismi lazım değil biri. Ve bu o ana kadar duyduğum tüm “seni seviyorumlara” bedeldi.
Yavaş yavaş, yalandan da olsa Atatürkçü gibi görünmek için çırpınanları görmek gülümsetiyor. İkna da olmuyorum ama bir gün gerçekten anlayacaklar. Umarım çok geç olmadan anlarlar da daha beter duruma gelmeyiz.
Biz haykırırken tribünde sevdamıza Beşiktaş diye, siz manita kollarında bağırdınız boş sevdalara aşk diye…